1977 yılında açılan ve 5 yıl hizmet veren İsmail KIYICI’nın kahvehanesi bir kültür yuvası gibiydi. O yıllarda hemen herkes köydeydi. Yaz aylarında Edirne ve başka illerde okuyan ya da öğretmenlik yapan herkes köydeydi. Belki gençlerin bir çoğu tanımaz ama emekli Sınıf öğretmeni Necdet Kazan, emekli Beden Eğitimi öğretmeni Celalettin Elbasan, Gazeteci-Trakya Birlik Halkla İlişkiler Müdürü rahmetli Fethi Vatan, SSK İstanbul Bayrampaşa Müdür Yardımcısı Reşat Vatan gibi büyüklerimiz yaz tatilinin büyük bir bölümünü köyde geçirirlerdi. Fethi Vatan kahveye geldiğinde herkes onun yanında toplanır, o ülke sorunlarından ve siyasetten bahsederdi. Gazeteci olduğundan dolayı akıcı bir üslubu vardı. Çok yardımsever, insancıl, iyi giyinmeyi seven, titiz bir insandı. Köyde kaldığı 1,5 yıl içinde eğer tarlaya gitmeyecekse kahveye , daima takım elbiseli ve kravatlı gelirdi. Düzgün karakterli ve ciddiydi, şakacıydı ama laubalilikten hoşlanmazdı. Kendisini çok severdim, büyük saygı duyardım, ama yanında hata yapmaktan çekinirdim de. Çünkü çok titizdi ve hata affetmezdi. Seni ne kadar severse sevsin yanlış yaptığında uyarmaktan çekinmezdi. Bir gün kahvede ocaklıkta Selim Altay arkadaşımla sohbet ediyorduk. Saatim bozulmuştu, Selim’e dedim ki saatimin zamazingosu bozuldu. Fethi dayım da kahvenin en uç köşesinde okey oynuyor. Kahvede her masadaki konuşmalardan dolayı bir gürültü var. Fethi dayım o gürültüde benim zamazingo dediğimi duymuş. Birden keskin bir sesle Necmettin diye seslendi. Ve aramızda şu diyalog geçti:
-Necmettin
-Efendim dayı
- Sen Edirne Lisesine gidiyorsun değil mi?
-Evet dayı
- Kaçıncı sınıf ?
-Lise 2
- Yanılmıyorsam Edebiyat Bölümünde okuyorsun.
- Evet dayı
-Koskaca Edirne Lisesi Edebiyat Bölümü öğrencisi saatin kuracağına “kuracak” diyemiyor “zamazingo” diyor. Hiç yakıştıramadım sana dedi.
Bütün kahve aramızdaki bu konuşmayı dinledi. Ben bir şey diyemedim. Utancımdan yerin dibine girmiştim. Fethi Vatan kendini yetiştirmiş kültürlü, aydın bir insandı. 20 Ocak 1980 yılında genç yaşta aramızdan ayrıldı. Yaşasaydı köyümüze ve gençlerimize her yönden büyük katkısı olacaktı. Bu yıl geçti ama 2009 yılı Ocak ayında mezarı başında, sevenleri ile birlikte bir anma töreni yapabiliriz diye düşünüyorum.
Arkadaşlar ben köyde kahvecilik yaptığım için birçok kişi ile ilgili anım var. Dilim döndüğünce burada yazmaya çalışıyorum ki bazı yaşanmış güzel olaylar gelecek kuşaklara aktarılsın. Köyle ilgili anısı olan herkes yazsın , Sitemizin Anılar bölümünde yayınlayalım ve unutulmasın istiyoruz.
Saygılarımla.