Fatih DİKMEN

Çocukluktan beri alışmıştım artık bu görüntülere. 90’lı yıllardaki çok kanallı televizyon zamanlarından kalma ikinci en aksiyon dolu eylemler olarak aklıma kazınmıştı gecekonducular ile polisler arasındaki kavgalar. Ama bu seferki başkaydı. Bir yurttaş, evini yıkmaya çalışan ekiplere ve bunları kollayan polislere karşı, evin çatısından bir arı kovanını alıp sokağa fırlattı. Parçalanan kovandan çıkan arılar ne sahip dinledi, ne de gözü pek çevik kuvvet polisi! Ayırt etmeden en yakındaki her türlü yabancı varlığa saldırdılar. Müthiş bir pratik zekânın ürünüydü bu eylem ki haberciler de buna biyolojik savaş yakıştırması yapmıştı. Yapılan şeyin biyolojik savaşla da biyolojik silahla da ne kadar ilgisi olduğu tartışmaya açık. Balarıları ne yıkım ekibini bilir, ne de geçmişte iddia edildiği gibi uyuşturucu ile mücadeleden anlarlar. Onlar balarısıdır ve başka bir şey olmayı düşünmezler.
Peki arılar neden sokar? Sokunca ölürler mi? Birincisi, evet! Balarıları soktuktan sonra ölürler. Çünkü sokma eyleminde kullandıkları iğnelerinin ucu balık kancası gibidir ve girdiği yerden çıkması zordur, hatta bazen çıkmaz ve orada kalır. İki durumda da bu iğneye bağlı iç organlar zarar görür ve bir bakıma arı “iç kanama” geçirerek bir süre sonra ölür. Peki balarılarının zoru nedir ki, ölüme bu şekilde “uça uça” gidebiliyorlar.
Topluluk halinde yaşadıkları için balarıları müthiş bir sosyal düzene sahiptir. Bu sosyal düzen içinde özellikle işçi arıların hepsi yuvanın yani kovanın korunmasından sorumludur. Tıpkı insanlarda olduğu gibi, bu gibi sosyal yaşam gösteren hayvan gruplarında fedakârlık davranışı oldukça sık rastlanan bir durumdur. İşte kovanı koruyan arılar kovana yaklaşan bir tehdit unsuru gördüklerinde kimseyi ayırt etmeden sokarlar. Bu eylem sonucunda öleceklerini bilmelerine rağmen, ölüme uça uça giderler. Çünkü bu sayede yaklaşan varlık kovandan uzaklaştırılmış olur. Yani arılar hiçbir sebep yokken sizi sokmazlar. Onlar sizi kovanlarının yakınlarındaki bir tehdit unsuru olarak görürse saldırlar. Yoksa, rengârenk çiçeklerden bal toplamak varken yok yere ölmeyi tercih etmezler.